Μα τι είναι στ’ αλήθεια το πράσινο μούσκαρι-ο; Ένα πράσινο μήλο πεσμένο χάμω, που το δάγκωσαν σαράντα κουτσές σαρανταποδαρούσες; Ένα ιπτάμενο πράσινο μοσχάρι που μπλέχτηκε στην ουρά ενός άτακτου χαρταετού ή ένα μεγάλο πράσινο σαλιγκάρι, που πρασίνισε όταν είδε τον εαυτό του στον καθρέφτη;

Μμμμ, όχι, δεν είναι τίποτε απ’όλα αυτά. Το πράσινο μούσκαρι-ό, όπως και το μικρό κουνουνούφι, είναι οι πρωταγωνιστές των παραμυθιών που λέγαμε με τη μικρή Νεφέλη, όταν αυτή ήταν πολύ-πολύ μικρή και όταν δεν φανταζόμασταν ακόμα πως εκτός από εμάς τις δυο θα το γνωρίσουν κάποτε και άλλα παιδιά.

Άλλωστε, όπως λέγαμε και παλιά σ’όποιον μας ρωτούσε, το πράσινο μούσκαρι-ό είναι ένα κανονικό μούσκαρι-ό, απλά είναι πράσινο!!!

Το 2002 στα πλαίσια του θεσμού «Ανθρώπινη Φωνή» το πράσινο μούσκαρι-ό έγινε παράσταση που παρουσιάστηκε το Μάιο στο Χώρο Τεχνών στη Βέροια, σε κείμενο Νίκου Μανούδη, σκηνοθεσία Βιβής Νικοπούλου, ενορχήστρωση-διεύθυνση ορχήστρας Κώστα Μπραβάκη και χορογραφία Σοφίας Αντωνιάδου. Πήραν μέρος οι ηθοποιοί του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, η ορχήστρα και η παιδική χορωδία του Ωδείου Φίλιππος και η ομάδα σύγχρονου χορού του Δήμου Βέροιας.

Μπορείτε να ακούσετε κάποια από τα τραγούδια του παραμυθιού:ακόμα